Werken in je Onesie

Natuurlijk kan ik als thuiswerker legio redenen opnoemen waarom het zo geweldig is om vanuit huis te werken. Vol passie kan ik vertellen over hoe gefocused ik thuis met een taak bezig kan zijn, over hoe handig ik het vind om mijn eigen tijd in te kunnen delen. En ook hoe je met een gerustgesteld geweten terwijl je verontschuldigend je schouders ophaalt – tja werk he? – ‘s avonds nog kunt computeren. Met enorme overtuigingskracht kan ik pleiten voor het werken op afstand.

Vanochtend schoot opeens voor mij de aller allerbelangrijkste reden te binnen: Je kunt gewoon in je joggingbroek aan het werk gaan. Of in je Onesie…

Geen kledingkastprobleem

Niet dat ik nu in mijn joggingbroek aan de computer zit, of in mijn Onesie, maar in mijn hardloopkleding. En zoals gewoonlijk heb ik daar duizenden redenen voor. Heel simpel gezegd: het is verdomd handig, als ik straks na een paar uurtjes werk, zo naar buiten kan hollen. Maar goed, hardlopen doe ik echt niet iedere werkdag. Het gaat om de grenzeloze vrijheid die de joggingbroek-onesie-thema mij geeft. Het kan.

Geen collega’s die iedere ochtend goedkeurend of kritisch bekijken wat jouw kledingkeuze voor vandaag is. Niet ‘s ochtends uren staren in een veel te volle kledingkast en toch maar niet het juiste setje kunnen kiezen, omdat één deel ervan in de wasmand ligt. Gewoon de joggingbroek … of die Onesie dan …

Niemand in de buurt. En ga ik Skypen, Facetimen of bellen? Ach, ik ben toch maar half in beeld. De onderste helft verdwijnt onder mijn bureaublad. Het heeft zo zijn voordelen.

De aan/uit knop

Toch heeft deze medaille een keerzijde. Er is namelijk niemand in de buurt die mij op mijn vingers tikt wanneer ik vol overgave uit het raam zit te staren. Niemand geeft mij het doorslaggevende zetje in de rug om dat vervelende telefoontje af te handelen. Het vraagt wel zelfdiscipline.

Als een lichtknopje hebben wij mensen ook een aan/uit knop. Ik in ieder geval wel. Of we zijn aan hard aan het werk, of we zijn hard aan het werk om niet aan het werk te hoeven.

De kat van de onderburen heeft aandacht nodig, de net genoemde kledingkast moet opgeruimd, of de bromvlieg aan de andere kant van het raam is toch wel ontzettend interessant. En dan start de dag wel eens zo:

Zo, computer aan, programma’s opstarten, ik heb er weer zin in, even kijken … OH SJIPS, KOFFIE VERGETEN…, mailbox openen … EIGENLIJK KAN IK BETER ALVAST DE WASMACHINE AANZETTEN, DAT SCHEELT ZO …., eh, waar was ik ook alweer mee bezig? Oh ja, de mailbox … WAT IS DE BUURMAN NU AAN HET DOEN IN DE VOORTUIN? … Marjon kom op zeg, geen dringende mails, CRM-systeem opstarten … ZAL IK DE DRAAGBARE RADIO OPHALEN VAN ZOLDER? HET IS HIER ZO STIL … eh, wat zijn mijn taken voor vandaag? OH NEE, DE KOFFIE IS OP … Telefoonoortje in, ik ben er klaar voor … ‘HET IS NOG NIET ZOLANG GELEDEN DAT DE LUCHT NOG GRIJS WAS VÓÓR HET BEGON TE REGENEN’ … OH DIE MOET IK OPSCHRIJVEN … Eh, wat is het telefoonnummer? GING DAAR NOU DE BEL?

Zoiets

Werken vanuit huis

Vooral op maandag. Het overschakelen van het weekendgevoel naar nuttig bezig zijn, valt zo nu en dan zwaar. Gelukkig kan ik mezelf toespreken alsof ik mijn eigen motiverende collega ben en duurt het nooit lang. En ja, het is ontzettend gezellig als er een collega naast je aan het werk is waar je de roddels van de dag mee door kunt nemen. Maar het kledingkastprobleem komt dan weer om de hoek gluren.

Want als je vanuit huis werkt, kun je gewoon in je joggingbroek werken. Of in je Onesie …